jueves, 25 de enero de 2018

Boris A. Novak, Padre

 Mientras los padres viven, con su cuerpo
se interponen entre la muerte y nosotros, los niños:
miramos el destino como a través de un velo.

Me dolían, resecas, tus manos,
cuando moriste, oh único padre mío:
aún tuyas, ajenas ya, tan profundas,

cayeron adonde yo no puedo ir,
al aire, pero muy cerca estoy, del origen
de las lágrimas, donde caigo de bruces y lloro.

Aquella pavorosa, gran noche
cuando lavamos tu cadáver hirsuto
para devolverle la bella inquietud al firmamento,

cargué sobre mí, cristalina, prístina y alelada
mi humana muerte: desde entonces soy el padre,
yo soy desnuda herida que deshauciado

escuda al niño ante los golpes de piedras
con la única muerte de su propio cuerpo
que crece de la memoria al porvenir

y canta, ritmo del son, nieve del adiós.
Al otro lado vuelo según la ley de la bandada
migratoria, y lloro cuando vuelvo a ti,

padre mío.



(en el tercer aniversario de su muerte, 30 de diciembre de 1994)


Traducción de Florencia Ferre


Oče

Dokler so starši živi, se s telesom
postavijo med smrt in nas, otroke:
usodo zremo kakor skoz zaveso.

Bolele so me tvoje suhe roke,
ko si umrl, o moj edini oče:
še tvoje, a že tuje, pregloboke,

so padle, kamor meni ni mogoče,
v zrak, a čisto blizu, sem, k izviru
solzá, kjer padam na obraz in jočem.

V tistem strašnem, velikem večeru,
ko smo umivali usahlo truplo,
da bi vrnili lep nemir vsemirju,

sem nase vzel, kristalno jasno in osuplo,
svojo človeško smrt: odslej sem oče
jaz, jaz sem gola rana, ki brezupno

ščiti otroka pred udarci toče
z edino smrtjo lastnega telesa,
ki raste iz spomina v bodoče

in poje, ritem plesa, sneg slovesa.
Na ono stran letim z zakonom jate
selivk, in jočem, ko se vračam nate,
moj oče.



(ob triletnici smrti, 30. decembra 1994)


Boris A. Novak (Belgrado, 1953)

No hay comentarios:

Publicar un comentario